انسان موجودی است آزاد در انتخاب میان رفتار مسئولانه یا بیمسئولیتی
عملکرد مشترک کنشگران و مقاومتِ خستگیناپذیرِ آنان در حمایت از حقوق بشر ــ از جمله زندانیان و خانوادههایشان ــ مصداقِ روشن و تجلی تکامل و صلاحیت روحی آنان است.
در زندگی انسان، انتخاب میان عملِ مسئولانه و شانه خالی کردن از آن، صرفاً یک حکم اخلاقی نیست، بلکه سرنوشت وجودی خود او را رقم میزند. به بیان دیگر، خودداری از مسئولیتپذیری تنها یک لغزش اخلاقی نیست، بلکه نوعی «شکست روحی تکاملی» است که در نهایت به حذف وجودی خود شخص میانجامد.
سرنوشتِ فرد مسئولیتناپذیر را ساختارِ هستی تعیین میکند — و هستی، انگل را در خود برنمیتابد. این همان معنای تکامل است: تکامل نه صرفاً پیشرفت، بلکه توسعهی روحی است. سلب مسئولیت در پی راحتطلبی، نه آسودگی است و نه رهایی، بلکه آغازِ زوالِ روح و گسست از قانونِ تکامل است.
پیام به افراد غیر مسئول و تماشاچیان:
شما در این مناظرهی هستی، با بیتفاوتی خود «حق» و «شایستگیِ» حیات را از خود سلب میکنید.
عدمِ مسئولیت شما، ناسازگاریتان با نظامِ هستی را آشکار میسازد؛ و نابودیِ وجودیتان، نتیجهی طبیعی و قطعیِ این تناقض است.
ازاینرو، انتخاب میان عملِ مسئولانه یا سکوت، در حقیقت تعیینکنندهی سرنوشت خودِ شماست. پیام برای آنان که از زندگی و برای زندگیاند این است: شما نمیتوانید بیطرف یا بدون واکنشِ مسئولانه باشید — هستی، بیتفاوتی را نمیپذیرد.
