لوزی – چهارضلعی اژدها (دلتوئید)
زمانی که کودک بودیم، بادبادک درست میکردیم و به هوا میفرستادیم. بیشتر آنها هم شکل لوزی داشتند؛ همان شکلی که در تصویر میبینید. شکلی ساده و آشنا که تقریباً همه ما از کودکی با آن خاطره داریم.
در قرن نوزدهم، ریاضیدانی به نام «جیمز جوزف سیلوستر» (James Joseph Sylvester) این شکل هندسی لوزی را «اژدها» (Kite) نامید و آن را بهعنوان یک مفهوم هندسی در ادبیات ریاضی رواج داد. «جیمز جوزف سیلوستر» در سال ۱۸۱۴ در لندن در خانوادهای یهودی متولد شد.
یشتر به وجود لوزی در مرکز نشانهای «شورای هماهنگی اطلاعات ایران» و «امان» (اداره اطلاعات نظامی اسرائیل) و همچنین اشتراک در رنگهای سبز و سفید اشاره کردیم. وجود «لوزی» (چهارضلعی اژدها) در «مرکز مطلق» این نشانِ ها به هیچ وجه تصادفی یا انتخابِ صرفاً زیباییشناختی نیست، این موضوع حاکمیت فرقه اژدها را نمایان میسازد که توسط سیلوستر در قالب یک ساختارِ ریاضیاتی بازتعریف شده است.
ایونا میلر (Iona Miller) در بلاگ خود مینویسد: انجمن اژدها (بلاط اژدها)
پس از آنکه در دسامبر ۲۰۱۶ پی بردم که نخبگان قرنهاست خون جوانان را مینوشند (خونآشامی)، تحقیقاتم را ادامه دادم. ردپای این خونآشامها به گروهی میرسد که با نامهای مختلفی شناخته میشود: بلاط اژدها (Dragon Court)، رهبانیت اژدها (Order of the Dragon) و انجمن اژدها (Dragon Society). دو وِر میگوید که این سنتها و آیین «شاهان قربانی» ریشه در سومر (انکی/سامائل) دارند. او تعلق خانوادههای سلطنتی اروپا به این فرقه را نشان میدهد. و در بخش دوم، نام انجمنی ذکر میشود به نام: Deutscher Orden شوالیهای از دوران جنگهای صلیبی که تا به امروز در بسیاری کشورها فعالیت دارد. ……
وقتی در مورد این فرقه تحقیق میکنیم متوجه میشویم که ارتباط «فرقه شوالیههای آلمانی» (Deutscher Orden) و در برخی منابع «شوالیههای تتونی» با اشرافیت، یک رابطه ساختاری و پایدار در طول تاریخ این فرقه بود که در چند سطح قابل بررسی است.
در سطح نخست، عضویت در این فرقه بهتدریج به یک امتیاز طبقاتی تبدیل شد. از اواخر قرن پانزدهم، داوطلبان برای ورود به «فرقه شوالیههای آلمانی» باید «اثبات خون» (Ahnenprobe) ارائه میدادند و نشان میدادند که از نسل اشراف هستند. این شرط باعث شد فرقه عملاً به نهادی بسته برای طبقات بالا تبدیل شود و خانوادههای اشرافی، فرزندان دوم یا سوم خود را برای حفظ جایگاه اجتماعی و بهرهبرداری از منابع و زمینهای فرقه به آن میفرستادند.
در سطح دوم، نوعی همپوشانی منافع اقتصادی و سیاسی شکل گرفت. «فرقه شوالیههای آلمانی» مالک زمینها و قلعههای گستردهای بود و برای اداره آنها به ساختار مدیریتی و حقوقی نیاز داشت که عمدتاً در اختیار اشراف قرار میگرفت. در مناطق تحت کنترل این فرقه، شوالیهها هم نقش مذهبی داشتند و هم عملاً مانند حاکمان فئودال عمل میکردند؛ یعنی مالیات جمع میکردند، دادگاه برگزار میکردند و قدرت نظامی محلی داشتند.
در سطح سوم، ارتباط با خاندانهای سلطنتی، بهویژه هابسبورگها (House of Habsburg)، اهمیت ویژهای داشت. در بسیاری از دورهها، مقام «استاد اعظم» (Hochmeister) به اعضای این خاندان سپرده میشد یا تحت نفوذ مستقیم آنها قرار داشت و فرقه به ابزاری برای تثبیت وفاداری اشراف در ساختار امپراتوری تبدیل شده بود.
در کنار این ساختار رسمی، گروه «فامیلارها» (Familiares) قرار داشتند که اشراف غیررهبانی بودند و با حفظ زندگی شخصی خود، بهعنوان حامیان و واسطههای نفوذ فرقه در جامعه عمل میکردند.
«صلیب سیاه فرقه شوالیههای آلمانی، موسوم به “صلیب پاتنس”، به نماد ارتش آلمان تبدیل شده است و امروزه به عنوان نشان رسمی نیروهای مسلح آلمان (Bundeswehr)، بر روی تجهیزات و هواپیماهای نظامی نقش میبندد.»
۱. فامیلارها: واسطههای میان شهر و فرقه
امروز فامیلارها در فرانکفورت مرکز اصلی خود را دارند که معمولاً از میان اشراف شهری (پاتریسینها) و نخبگان اداری انتخاب میشوند و نقش واسطهای میان شهر و فرقه دارند.
ارتباط آنها با فرقه: همپوشانی منافع اقتصادی و پشتوانه سیاسی و حقوقی.
۲. فرانکفورت: اتاق فرمان و آرشیو تداوم
ارتباط فرقه با فرانکفورت در زمان حال نیز همچنان بهعنوان یک پیوند نهادی و سازمانی ادامه دارد:
مرکز مدیریت داراییها:
املاک و داراییهای فرقه در فرانکفورت توسط فامیلارها مدیریت میشود. آنها وظیفه دارند این داراییها را حفظ، اداره و توسعه دهند و در مقابل از منافع اقتصادی و جایگاه اجتماعی آن بهرهمند میشوند.
شبکه ارتباطی نخبگان:
«دویچاوردنهوس» (Deutschordenshaus) در فرانکفورت همچنان بهعنوان محل گردهماییهای غیررسمی میان نخبگان شهری و اعضای مرتبط با فرقه عمل میکند. این فضا امکان تبادل اطلاعات، هماهنگیهای حرفهای و شکلگیری همکاریهای اقتصادی و نهادی را فراهم میکند.
مدیریت موقوفات و وقفها:
بخشی از فعالیتهای خیریه و مذهبی فرقه در زمان حال نیز از طریق وقفها و حمایتهای فامیلارها تأمین میشود. این مشارکت هم جایگاه اجتماعی آنها را تقویت میکند و هم به حفظ ساختار مالی فرقه کمک میکند.
۳. نمونههایی از خانوادههای مهم
در اسناد مرتبط با «بالی فرانکُنیا» همچنان نام برخی خانوادههای تاریخی بهعنوان حامی یا مرتبط با فرقه مطرح است:
خاندان فون هولتسهاوزن (von Holzhausen):
از خانوادههای قدیمی فرانکفورت که ارتباط تاریخی آنها با فرقه ادامهدار بوده و در حافظه نهادی این ساختار باقی مانده است.
خاندان فون گلاوبورگ (von Glauburg):
این خاندان همچنان بهعنوان یکی از خانوادههای اثرگذار در تاریخ شهری فرانکفورت شناخته میشود که در گذشته در حوزههای حقوقی و اداری مرتبط با املاک فرقه نقش داشته است.
در مجموع، فامیلارها در زمان حال نیز بهعنوان حلقه ارتباطی میان ساختار شهری فرانکفورت و «فرقه شوالیههای آلمانی» عمل میکنند و این پیوند را در قالبی نهادی و غیرنظامی تداوم میدهند.
ارتباط میان «فرقه شوالیههای آلمانی» (Deutschorden) و شهر فرانکفورت، یک پیوند تاریخی ساده نیست، بلکه یک ساختارِ فعال در زمان حال است. این فرقه که بهعنوان یک «نهادِ شبکه اژدها» عمل میکند، بهطور تصادفی در فرانکفورت مستقر نشده؛ بلکه محله یهودیان فرانکفورت (Judengasse) در گذشته و نهادهای وابسته به فرقه در عصر حاضر، دو روی یک سکهاند که با نشانِ «اژدها» مهر شدهاند.
خانه اژدها «Zum Drachen»
بر اساس اسناد شهری فرانکفورت، برخلاف نگاه سنتی که این محله را صرفاً یک «گتو» (منطقه محصور برای یهودیان) میداند، این محله در واقع «مرکز عصبی» (Nervenzentrum) اقتصاد و سیاست اروپا در قرن ۱۶ تا ۱۸ میلادی بوده است. خانه «Zum Drachen» (به شماره ۳۵) یک واحد ساختاری کلیدی بود. ساختار آن شامل دو بخش «خانه جلویی» (Lindwurm) و «خانه عقبی» (Drache) بود که نامگذاری آنها به «اژدها» و «لیندورم» (که هر دو به معنای اژدها هستند)، یک تقارن نمادین و معنادار ایجاد کرده بود.
خانواده «Drach اژدها» (که از تبار «باخاراخ&روتشیلد» بودند) به عنوان یکی از ثروتمندترین و پرنفوذترین خاندانهای فرانکفورت شناخته میشدند.
ساکنان این خانه نه تنها از طریق تجارت، بلکه از طریق «سود حاصل از سرمایه» زندگی میکردند. داشتن کادر خدماتی کامل (آشپز، خدمتکار و پیشکار) در آن دوره برای ساکنان محله، نشاندهنده دسترسی آنها به لایههای بالای قدرت مالی (جریانهای نقدینگی و صرافی) بود.
شخصیت کلیدی (ابراهیم دراخ): او به عنوان «kaiserlicher Hoffaktor» (یهود درباری)، نقش واسطه میان ثروت نهفته در یودنگاسه و قدرت سیاسی امپراتوری هابسبورگ را ایفا میکرد.
این پیوستگی نشان میدهد که فرقه شوالیههای آلمانی و خاندانهای حامیاش، خود را نه بهعنوانِ نهادهایی در گذرِ زمان، بلکه بهعنوان «معمارانِ ساختارِ زمان» درک میکنند. امروزه «فرقه شوالیههای آلمانی» در فرانکفورت، از طریق شبکهای از نخبگان و «فامیلارها» (Familiaren) به حیات خود ادامه میدهد. این شبکه از قرن شانزدهم تاکنون، با استفاده از نمادها، وقفها و شبکهسازیِ غیررسمی، جریانهای مالی و تصمیمگیریهای کلان را در سایه هدایت کرده است.
ویژگی اصلی شبکه اژدها، «خود-تکثیرکنندگی» است؛ بهطوری که دیگر به حضورِ فیزیکی در یک خانه نیاز ندارد. امروزه با ترکیبِ هوشِ مصنوعی، شبکهٔ اطلاعاتی و سرمایهٔ روتشیلد-باخاراخ، این ساختار به یک «نهادِ فراگیر» تبدیل شده که مرزهایِ جغرافیایی را بیمعنا کرده است.
این شبکه به دلیل اشرافِ کامل بر «آرشیوهای تداوم» و در دست داشتنِ شبکههای اطلاعاتی، مخالفان خود را به سرعت شناسایی، ایزوله و خنثی میکند. این معماری، به جای حکومت از طریق «دولتها»، از طریق «کنترلِ جریانِ منابع» و سیاست اعمال حاکمیت میکند. در نهایت، این ساختار با حفظِ بقای خود به هر قیمتی و گسترشِ سیستماتیک در پیکرهٔ نهادهای جهانی، به یک «سرطانِ بینالمللی» تبدیل شده است که ارگانیسمِ ملتها را از درون تهی میکند. خانه شمارهٔ ۳۵ در محله یهودیها، همان «نقطه صفر» بود که این ویروسِ استراتژیک از آنجا شروع به گسترش کرد.
