متن به فایل صوتی
گفتگویی درباره ریشههای واقعی قدرت – قدرت ما مفهوم ما
شخص اول:
دوستان، مدتیست دارم فکر میکنم که در دنیای امروز، قدرت را معمولاً در چیزهای بیرونی میبینیم؛ در پول، مقام، ارتش، یا حتی تعداد دنبالکنندهها. اما به نظر من قدرت واقعی از جای دیگری میآید. — قدرت واقعی از درون ماست.
شخص دوم:
“قدرت از درون ماست”! منظورت دقیقاً چیست؟ یعنی تواناییهای فردی مثل هوش یا استعداد! یا چیز عمیقتری در نظر داری؟
شخص اول:
دقیقاً همینجاست که باید وارد بحث شویم. نوعی سفر درونی. من قدرت را مانند لایههایی میبینم که ریشهشان در وجود خودمان است. نمیگویم چیزهای بیرونی بیتأثیرند، اما منشأ اصلی و پایدار در اینجاست. این سفر از سطح مفاهیم ذهنی آغاز میشود، به وجود میرود، و در نهایت به سرچشمه نهایی، یعنی روح، میرسد. قدرت واقعی در همین لایههای درونی ریشه دارد.
شخص سوم:
خیلی جالب است. میتوانید بیشتر توضیح دهید این لایهها چه هستند؟ مثلاً وقتی میگویید “قدرت ما مفهوم ماست” یعنی چه؟
شخص اول:
بله، حتماً. لایه نخست همین است: قدرت ما مفهوم ماست. یعنی نیروی محرکه اصلی ما، آن چیزی که ما را به حرکت درمیآورد و انگیزه میدهد، مفاهیم و ادراکاتی است که در خود داریم: اهدافمان، آرزوها، ارزشها، هویتی که برای خود قائل هستیم، و باورهایی که درباره خود و جهان داریم. این مفاهیم مانند موتور اولیه عمل میکنند. اگر مفاهیم روشن و قوی باشند، انگیزه برای عمل هم قوی خواهد بود. اگر مبهم یا منفی باشند، حرکت اتفاق نمیافتد.
شخص دوم:
پس یعنی درکم از خودم یا موقعیت، تعیین میکند چقدر «قدرتمند» هستم؟
شخص اول:
دقیقاً. چارچوب ذهنی، تعیینکننده اولیه است. حالا برویم سراغ لایه دوم: قدرت ما از درون ماست. این فقط مفهوم ذهنی نیست. یک پله عمیقتر است. در این لایه با ویژگیهایی چون اراده، شجاعت، تابآوری، خودباوری روبهرو هستیم. نقشه ذهنی کافی نیست. باید توان درونی برای اجرای آن را نیز داشته باشیم.
شخص سوم:
پس، اول، فکر- و مفهوم، سپس نیروی درونی برای عمل . لایه سوم چیست؟ تمام قدرت از روح است.
شخص اول:
دقیقاً. این عمیقترین لایه است: تمام قدرت از روح است. روح، آن جوهره حیاتی و نیروی بنیادینی است که میل به بقا و رشد را در ژرفترین لایه شعلهور میسازد. همین نیروی بنیادین، اراده و شجاعت را فراهم میکند و مفاهیم را نیز به حرکت درمیآورد. آن نیرویی که در لحظات بحرانی، ما را به ایستادگی میخواند، از همین روح سرچشمه میگیرد.
شخص دوم:
اجازه بدهید مثالی بزنم: انسان اولیه در برابر یک شیر یا پلنگ. از نظر جسمانی- شانسی ندارد، اما بقا پیدا کرده است!
شخص اول:
مثال خیلی خوبی است. بله، اگر قدرت فقط فیزیکی بود، انسان منقرض میشد.
ابتدا، قدرت ما مفهوم ماست: ذهن، خطر را شناسایی میکند، و راهحل میسازد (استراتژی، ابزار، پناه، همکاری).
سپس، قدرت ما از درون ماست: ترس، واقعیست، اما اراده و شجاعت، انسان را به عمل وامیدارد.
و در نهایت، تمام قدرت از روح است: همان نیروی حیاتی که در لحظات آخر، امید و انرژیه مضاعف میبخشد.
شخص سوم:
پس انسان با همافزایی این سه لایه بر ضعف جسمیاش غلبه میکند. قدرت واقعی در همین عمق است.
شخص دوم:
حالا چطور میتوان این قدرت درونی و روحی را پرورش داد؟ آیا ابزار عملی هم وجود دارد؟
شخص اول:
بله، یکی از ابزارهای مؤثر، روزه است.
شخص دوم:
روزه؟ یعنی صرفاً غذا نخوردن! — این چه ربطی به قدرت درونی دارد؟
شخص اول:
روزه فقط نخوردن نیست. با محدود کردن نیازهای جسمی، توجه ما از دنیای بیرون به درون کشیده میشود. روزه، تمرینی برای مهار نفس است. فرصتی برای، تأمل، بازنگری مفاهیم، و تقویت اتصال با روح. در نتیجه، روزه ابزاری است برای پالایش، تمرکز، و اتصال به سرچشمه قدرت.
شخص سوم:
پس نوعی تمرکز و پالایش درونی است!؟
شخص اول:
دقیقاً. روزه یک تمرینیست برای تقویت «قدرت از درون»، فرصتی برای تأمل در «مفهوم» و پلی برای اتصال به «روح».
شخص دوم:
خیلی روشنگر بود. حالا یک سؤال: شما در آغاز گفتید پتانسیلها در سیستمهای بیرونی هدر میروند. مثل نظم نوین جهانی. اینها با این همه امکانات، واقعاً بیقدرتاند!؟
شخص اول:
سؤال خوبیست. نکته این است که آنچه «نظم» خوانده میشود، بیشتر نماد بینظمی درونی و فساد است. آنچه امروز با عنوان کلیپتوکراسی اقتدارگرا یا نظم نوین جهانی از آن یاد میشود — نظامی که عملاً همه کشورها را در زیرمجموعه خود قرار داده — ساختاری است مبتنی بر تمرکز قدرت، فساد ساختاری، سرکوب، استثمار شهروندان، خودکامگی، فقدان حاکمیت قانون و حقوق واقعی.
این نظام، یا به اصطلاح خودشون، نظم نوین جهانی، در واقع یک نظام هراس است، سیستمی که به جای رشد و شکوفایی انسان، آسیبهای روانی عمیق بر افراد تحمیل میکند: بیاعتمادی، اضطراب مزمن، ناتوانیِ آموختهشده، و ترس پنهان اما فراگیر. ما در حال توصیف سیستمی هستیم که بیشتر، نشانههای بیعدالتی، فساد، سرکوب و فروپاشی را دارد تا شفافیت، کارآمدی و عدالت.
همه این ویژگیها نقطه مقابل آن چیزی هستند که ما از یک جامعهی سالم و متوازن، انتظار داریم. پرسش اساسی این است: چرا از «نظم» صحبت میکنند، وقتی چیزی, جز نابودی سازمانیافته نیست؟-؟_—-در واقع، ممکن است در ظاهر، این ساختار شکلی از نظم داشته باشد — چون قدرت و کنترل در آن به شکل نظاممند، توزیع و حفظ میشود — اما آنچه ما با آن مواجهیم، انحراف و فاجعه است، نه نظمی واقعی. این ساختار، تجسم ویرانی سیستماتیک است، نه یک جامعهی سامانیافته.،،و با ریشههای قدرت حقیقی یعنی درون و روح در تضاد است.
شخص سوم:
منظورتان از این تضاد چیست؟
شخص اول:
چند نکته:
۱. منابع و امکانات در این ساختارها برای رشد انسانها صرف نمیشود، بلکه برای حفظ خوده ساختار به کار میرود ، در چرخهای معیوب.
۲. گستردگی فیزیکیشان واقعی است، اما کیفیت ندارد. بزرگ بدونه ریشه ، یعنی فقط فساد بزرگتر و در حال رشد.
۳. مردم در این سیستمها، حذف شدهاند. مشارکت واقعی ندارند. قدرتی که از مردم نیاید برای مردم هم نخواهد بود.
شخص دوم: بله – قدرتی که از مردم نیاید برای مردم هم نخواهد بود، خیلی جالبه! پس این قدرتها فقط ظاهریاند، اما تهی از جوهره واقعی.
شخص سوم:
و راهحل، احیای قدرت درونی است و ساختن ساختارهایی بر پایه مشارکت حقیقی انسانها.
شخص اول:
دقیقاً. تحول از درون آغاز میشود – با پرورش مفاهیم، اراده، و روح.
شخص دوم:
و ابزارهایی مثل روزه، در این مسیر کمک میکنند.
شخص سوم:
کاملاً. تمرینهایی برای بازگشت به خویشتن و اتصال به سرچشمه قدرت.
شخص اول:
هدف بحث ما همین بود: یافتن ریشههای قدرت واقعی و فهم اینکه چرا نباید فریبه نمودهای تهی از ریشه را خورد. قدرت ما واقعاً از درون ماست؛ از آن چشمه بیانتهای روح، که در وجود هر کدام از ما جاریست.
