برهنه‌سازی ملاقات‌کنندگان زن در زندان‌های ایران

برهنه کردن ملاقات کنندگان زن در ایران

برهنه کردن ملاقات‌کنندگان زن، اقدامی نیست که بتوان آن را صرفاً «تحقیر» نامید؛ این یک تجاوز سازمان‌یافته به جسم و روح انسان است. این رفتار نه ناشی از خطا یا ناآگاهی، بلکه با نیت آگاهانه و مبتنی بر انحراف جنسی، روان‌پریشی و اطاعت کورکورانه صورت می‌گیرد. عاملان این اعمال کاملاً می‌دانند چه می‌کنند و هدفشان چیزی نیست جز تبدیل انسان به ابزاری بی‌جان و مطیع در خدمت یک قدرت فاسد.

انحراف جنسی، روان‌پریشی و اطاعت کورکورانه

این اعمال بازتاب‌دهنده انحراف جنسی (Perversion) و روان‌پریشی (Psychopathy) نهفته در ساختار این سیستم هستند. لذت بردن از رنج و تحقیر قربانی، نشانه‌ای آشکار از سادیسم است که انسان‌ها را مهره‌هایی برای بازی‌های بیمارگونه خود می‌دانند و در محیط‌های بدون نظارت و قدرت مطلق رشد می‌کنند. وضعیتی که نه وجدان در آن مجال بروز دارد، نه معنا و نه اثری از انسان بودن.

وقتی ایمان به نقاب شیطان تبدیل می‌شود

وقتی کسانی که این جنایات را مرتکب می‌شوند، خود را نمایندگان دین می‌دانند، فجایع شکل پیچیده‌تری پیدا می‌کنند. در حقیقت، ایمان را در این ساختار، به نقابی برای شیطان تبدیل کرده اند؛ پوششی که به شرارت اجازه می‌دهد بی‌هیچ مقاومت و اصطکاکی، راه خود را هموار کند.

پیام آقای محمد نوری زاد از زندان:

ساختن لایه هایی از “مسئولین بی ارزش”

ساختن لایه‌هایی از “مسئولین بی‌قدرت” برای پوشاندن چهره‌ی واقعی قدرت و شانه خالی کردن از مسئولیت:
این مهره‌های بی‌اختیار در نظام‌های سرکوبگر یک نقش اساسی دارند:

مصرف رسانه‌ای دارد، نه کاربرد سیاسی. حضورشان فقط برای حفظ ظاهر است. مردم ببینند که نهادی، مدیری، دفتری وجود دارد، اما هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند.

وقتی یک سیستم به‌جای پاسخگویی واقعی، نمایندگان بی‌اختیار و ویترینی می‌سازد، در واقع مردم را را احمق تلقی میکند.

چه بکنیم:

1. آگاه باشیم و آگاه کنیم — اطلاعات و حقایق را بشناسیم و به دیگران هم منتقل کنیم.
2. فعال باشیم و حمایت کنیم — به هر شکل که میتوانیم.
3. تماشاگر نباشیم — حتی کوچک‌ترین کارها مثل دعا، حمایت کلامی یا عملی، تاثیر دارند.
4. امید و روحیه را حفظ کنیم — به هم قوت بدهیم – همدیگر را حمایت کنیم.

در نهایت، هر قدمی که برداریم، ولو کوچک، بخشی از مسیر بزرگ تغییر است.