گذار دموکراتیک

ایستادن برای آزادی

هم‌وطنان، مبارزان، یارانِ دیوانامیک؛

ما در برهه‌ای از تاریخ قرار داریم که مرز میان «بقا» و «نابودی» ایران، تنها در گروِ اراده‌ی ماست. توافقِ اخیرِ حاکمیتِ مستقر در ایران، نه یک پیروزی است برای آنها و نه راه‌حلی برای رنج‌های ما؛ بلکه تنها تلاشی مذبوحانه برای حفظِ سیستمی است که ریشه در استبداد و ناکارآمدی دارد.

ما به توافقِ تهران نه می‌گوییم. آن‌ها بر سرِ بقایِ ساختارِ خود معامله می‌کنند، نه بر سرِ آینده‌ی ما – دشمنِ اصلیِ ملت هنوز بر کرسی‌هایِ قدرت نشسته است.

فراموش نکرده‌ایم روزهایی را که فریاد اعتراضات دانشجویی و سوگواری‌های ملی برای جان‌باختگانِ خیابان‌ها در سراسر جامعه طنین می‌انداخت. اما امروز به‌خوبی می‌دانیم که دورانِ تجمعاتِ بی‌سازمان و فرسایشِ انرژیِ جمعی در خیابان به سر آمده است.

ما نه در پیِ بازتولیدِ نظامِ فاسدِ جمهوری اسلامی هستیم و نه دل‌بسته‌ی به هذیان‌هایِ نیروهای سلطنت‌طلب. هر دو، با وجود تفاوت‌های ظاهری، بر یک منطق مشترک استوارند: سیاستِ فردمحور، تمرکزِ قدرت و بازتولیدِ اشکالِ گوناگونِ استبداد.

افقِ پیشِ روی ما نه بازگشت به گذشته است و نه تداومِ وضعِ موجود؛ بلکه ساختنِ بدیلی دموکراتیک، مردمی و مبتنی بر سازمان‌یابیِ آگاهانه و مشارکتِ همگانی است.

از امروز، مبارزه به شکلی نو آغاز می‌شود:

۱. عبور از فردگرایی: ما نه به دنبالِ رهبرِ کاریزماتیک هستیم و نه به دنبالِ بازگشت به گذشته. ما به دنبالِ «حاکمیتِ قانون و قواعد» هستیم.

۲. گذار از تجمعاتِ بی‌هدف به «مجالسِ دیوانامیک»: اعتراضاتِ خیابانیِ ما از امروز «هدفمند» است. هر اعتراض، هر اعتصاب و هر سوگواری، باید گامی برای ساختنِ نهادهایِ محلی (مجالسِ ۱۴۰۰ شهر) باشد.

۳. ساختنِ نهاد به جایِ تخریب: استراتژی ما بازپس‌گیری قدرت از هسته‌ی متمرکز و جریان‌بخشی آن به «تالارهای تخصصی و پویا» است؛ جایی که اراده‌ی جمعی، جایگزینِ دستوراتِ بالادستی می‌شود.

فراخوان به اقدام:

منتظرِ اصلاح از بالا نباشید. از همین امروز، خانه‌ها، محله‌ها و دانشگاه‌ها را به کانونِ «مجالسِ پویا» تبدیل کنید. در هر شهر، هر محله و هر دانشکده، «تالارهایِ حلِ مسئله» را شکل دهید. برای تغییر، نباید چشم‌انتظارِ ساختارِ فرسوده ماند؛ دموکراسی باید همین‌جا، در متنِ زندگیِ روزمره و با مشارکتِ مستقیمِ شهروندان بنا شود.

اعتراضِ ما، تشکیلاتِ ماست.

سوگواریِ ما، خشمِ سازمان‌یافته‌ی ماست.

هدفِ ما، سرنگونیِ سیستمِ بسته و برپاییِ «حکمرانیِ مشارکتی» است.

بیش از این اجازه ندهید انرژیِ ایران در خیابان‌هایِ بی‌هدف هدر رود. به صفوفِ «دیوانامیک» بپیوندید. ما نه به تماشاگر نیاز داریم و نه به پیرو؛ ما به «معمارانِ ایرانِ آینده» نیاز داریم.

تا پیروزیِ نهایی و استقرارِ مجلسِ دیوانامیک، سکوت جایز نیست.