نظام اداری و حکمرانی دیوانامیک
گام اول: تشکیل مجلسهای واحدهای شهری و ۵۲ حوزه اصلی
نقطه آغازین دیوانامیک در هر شهر، حضور مستقیم شهروندان در مجلسهای شهری است. این مجلس شامل ۵۲ میز تخصصی متناظر با حوزههای کلان جامعه (مانند سلامت، اقتصاد، آموزش، صنعت و محیطزیست) است.
- هسته اولیه هر مجلس با حداقل ۵۲ فرد تسهیلگر برای سازماندهی مشارکت عمومی شکل میگیرد.
گام دوم: ساخت ماتریس کلان دیجیتال (52x 52)
با استفاده از فناوریهای نوین و توسط برنامهنویسان، یک ماتریس کلان با ۲٬۷۰۴ خانه مستقل طراحی و پیادهسازی میشود:
۵۲ × ۵۲ = ۲۷۰۴
- ستونها و ردیفها شامل همان ۵۲ حوزه اصلی جامعه هستند.
- هر خانه، نقطه تلاقی و تعامل میان دو حوزه است تا هیچ مسئلهای بهصورت تکبعدی بررسی نشود. این پلتفرم دیجیتال، زیرساخت اطلاعاتی و پایه تصمیمگیریهای کلان سیستم است.
گام سوم: شکلگیری ۵۲ وزارتخانه (خانههای خودارجاع)
هر یک از حوزههای کلان در این مرحله به ۵۲ وزارتخانه تبدیل میشوند. نقطه تلاقی هر حوزه با خودش (مانند کشاورزی در کشاورزی) وزارتخانه آن حوزه را تشکیل میدهد.
- هر وزارتخانه شامل حلقههای موضوعی تخصصی و متصل به یکدیگر است.
- این معماری تضمین میکند که موضوعات بهصورت جزیرهای بررسی نشوند و ارتباط مستمر میان تمامی حوزهها حفظ شود.
گام چهارم: تدوین پروتکلهای اجرایی توسط متخصصان
مدیریت کلان به جای تکیه بر اشخاص، بر اساس پروتکلهای تخصصی انجام میشود.
- هر یک از ۲٬۷۰۴ خانه ماتریس دارای یک پروتکل مشخص است که توسط گروههای ۱۲ تا ۱۵ نفره از متخصصان تدوین و توسط مجلس نهایی میشود.
- این پروتکلها شامل مجموعهای از قواعد، شاخصها و روشهای اجرایی هستند که با تجربههای عملی و دادههای جدید بهروزرسانی میشوند تا استمرار عملکرد سیستم وابسته به افراد نباشد.
گام پنجم: اجرای پروتکلها و بازگشت به چرخه (پویایی سیستم)
در گام پایانی، پروتکلهای تدوینشده در سطح جامعه (پلت فرم دیجیتال) اجرا میشوند و نتایج آنها دوباره به چرخه حکمرانی بازمیگردد.
شهروندان با مشارکت در اجرا و ارائه بازخورد، به تکامل سیستم کمک میکنند. بدین ترتیب، دیوانامیک به ساختاری خوداصلاحگر تبدیل میشود که در هر چرخه، کیفیت تصمیمها و فرآیندهای اجرایی را ارتقا میدهد.
